در UXpoetics، ما به دقت گوش می‌دهیم، نگاه می‌کنیم و تجربه‌ی واقعی افراد از محصولات دیجیتال را بررسی می‌کنیم. ما در جست‌وجوی لحظه‌هایی هستیم که تجربه کاربر را پررنگ می‌کنند یا بی‌صدا آن را کمرنگ می‌سازند. 

ارسطو بر این باور بود که قوت یک داستان در آرایش اجزای آن نهفته است. از نظر او، معنا وقتی شکل می‌گیرد که رویدادها هدفمند کنار هم چیده شوند. بوطیقا به ما می‌آموزد که یک اثر بر پایه‌ی حرکت هماهنگ لحظاتش ماندگار یا فراموش می‌شود—و هر انتخاب، نه تنها بر هر آنچه که می‌بینیم بلکه بر احساسی که در ما برمی‌انگیزد اثر می‌گذارد. تجربه را نباید تنها در اجزا جست‌وجو کرد بلکه باید آن را در تنش‌ها، ریتم‌ها و پیوندهایی که میان آن‌ها جریان دارد یافت.

در تجربه‌ی کاربری نیز همین‌گونه است—هر کلیک، مکث و حرکت، لحظه‌ای از داستان است. مجموع این لحظات فرآیندی را پدید می‌آورد که هدف و اثری که بر جای می‌گذارد را تعیین می‌کند.

اینجاست که تجربه‌ی کاربری و بوطیقا هم‌راه می‌شوند—دعوتی برای نگاهی دقیق‌تر به چگونگی بهبود تجربه‌های انسانی.